ترديدی نيست که مهمترين دليل  ماندگاری ارزش های فرهنگی ايرانزمين، از آنجا است که ريشه در باور به انسان و به اهميت حضور او، به عنوان يک اصل مسلط دارد. در عين حال اين ارزش ها، حتی در قالب سنت هايي چند هزار ساله پيوند ناگسستنی انسان با طبيعت و محيط زيست او  را به روشنی تاييد و  تحسين می کند.

جناب آقای خامنه ‏ای

پيام عتاب ‏آميز جناب عالی را آقای صابری برايم خواند، و متاسف شدم، نه به علت اين که مورد قهر ‏آن مقام معظم قرار گرفته ‏ام و به زودی امت هميشه در صحنه حزب‏ الله حسابم را خواهند رسيد که مرگ در راه دفاع از ‏حق شهادت است و ما مرگ شهادت از خدا خواسته ‏ايم. تاسف و تاثرم از پندارهای باطل خويش بود و اميدهای برباد ‏رفته ‏ام درباره سعه صدر جناب عالی و سرنوشتی که ملت ايران در دوران رهبری شما خواهند داشت.‏

به ديدار يار رفتن سخت است. چه کسي گمان مي برد سياوش که تير آرش رادر کمان زمانه گذاشت تا عشق و ‏نان را به سرزمينش بياورد، اينقدر دور از دماوند در خاک سرد غربت خفته باشد. نام سياوش کسرائي را بر ‏سنگ ديدن باورنکردني است، اما واقعيت دارد.‏

  بر هیچکس پوشیده نیست که اگر افرادی چون مولانا و دیگران نامشان در تاریخ مانده است نه به خاطر اجداد و تبارشان بلکه به خاطر توصیه های اخلاقی و انسان سازی بوده است که آنها به نسلهای پس از خود و در این برهه از زمان به ما کرده اند و بر ماست که با هر وسیله و هر بیان که می توانیم حاملان آن توصیه ها شویم ...