کس نپرسد که چرا خاطر ما محزون است                یا چرا این دل چون آیینه ما درخون است

شاهد عدل  و  مساوات  بگوئید   کجاست           که دل غم زده ام در طلب اش مفتون است

هر متاعی که بخواهی تو    به کابینه بود                 آنچه نایاب بود      امتعه ی قانون  است

چه نیاز است به افیون   پی تخدیر عوام                  سخن واعظ و صوفی   بتر از افیون است

عرصه خاک شد از خون جوانان رنگین            آشکار است که دست چه کسی در خون است

مهر آزادگی  و عشق عدالت     جانا                  گوهری هست  که در خاطر ما مکنون است

در دیاری  که بود فهم وخرد مایه رنج                 هرکه جوید  گهر فهم و خرد  مجنون است

سختی  و  ذلت  و بدبختی ابناء  بشر                  بود از جهل     مپندار که از گردون است

                                   خواستم برشمرم    جهل و خرافات بشر

                                    گفت " آگاه" که این از شمرش بیرون است

دی ماه 1351 خورشیدی  تهران -                                                                                       ابراهیم کاویان ( آگاه )زنده یاد " آگاه "  این شعر را دردوران دیکتاتوری شاه  ، زمانی که نسل جدیدی از روشنفکران ایران به امید آزادی  واستقلال و عدالت اجتماعی   همه چیز وحتی جان خویش را فدا می کردند سروده است . سالها بعد ودر  آستانه ی انقلاب بهمن  زمانی که حتی هنوز آسمان آبی  میهن عزیزمان را ابرهای سیاه  کاملاً نپوشانده بود ، بسیاری  از روشن اندیشان و بازماندگان جنبش  مشروطیت همانند آقای آگاه  در آن روزها  با  دور اندیشی خطر سلطه ی تمام عیار متولیان جهل وخرافات را هشدار میدادند  ولی  دریغ  که در آن زمان گوش شنوائی برای  شنیدن آن هشدارها نبود. سخنان ، نوشته ها و اشعار آن دسته از روشنفکران ایران  هرگز کهنه نمی شود . گوئی که برای زمان حال گفته و نوشته  و سروده اند .