بس نسنجیده که گویند

درین خطـّه ویران

پا به زنجیر اسارت

چه بر آید ز اسیران ؟

پا به زنجیر اسارت .. هنر آن است دویدن

ور نه ، چالاک دَوَد گوی به میدان امیران

ای بسا مرد به زندان که چو خورشید ِ زرافشان

از سر ِ مضحکه خندیده برین معرکه گیران

دور ِ زندان به سر آمد به سرافرازی و رادی

قفسی بود که بشکست به سرپنجهء شیران

بند از پای گسستند به دندان ، نه به خنجر

نکته این است و نویسند به تاریخ دبیران.

ای جوان ! قول ِ رجز خوان نفریبد به گزافت

جنگ را ساخته خواهند خِرَد باخته پیران

میوه را چیده و بلعیده و با حق مسلّم

!هسته دارند طلب خیل وکیلان و وزیران

جنگجو عربده جویی ست به تلبیس مُلبّس

جان فدای دل چون آینهء صلح پذیران

بس کنم قصه که سبزای چمن سرخ شد از گل

ننگ باشد که ز خون لکه شود دامن ایران

فروردین 1386